LoveFull

پیرمردبه من نگاه کردوپرسید
چندتادوست داری؟
گفتم چرابگم ده یابیست تا...
جواب دادم فقط چندتایی
پیرمردآهسته وبه سختی برخاست
ودرحالیکه سرش راتکان می دادگفت:
توآدم خوشبختی هستی که این همه دوست داری
ولی درموردآنچه که می گویی خوب فکرکن
خیلی چیزهاهست که تو نمی دونی
دوست فقط اون کسی نیست که
توبهش سلام می کنی
دوست دستی است که توراازتاریکی
وناامیدی بیرون می کشد
درست هنگامی دیگرانی که توآنهارادوست
می نامی سعی دارند تورابه درون آن بکشند
دوست حقیقی کسی است
که نمی تونه تورارها کنه
صدائیه که نام تورازنده نگه می داره
حتی زمانی که دیگران تورابه فراموشی سپرده اند
امابیشترازهمه دوست یک قلب است
یک دیوارمحکم وقوی
درژرفای قلب انسان ها
جایی که عمیق ترین عشق هاازآنجامی آید!
پس به آنچه می گویم خوب فکرکن
زیراتمام حرفهایم حقیقت است
وفرزندم یکباردیگرجواب بده
چندتادوست داری؟
سپس ایستاد ومرانگریست
درانتظارپاسخ من
بامهربانی گفتم
اگرخوش شانس باشم...فقط یکی
وآن تویی
بهترین دوست کسی است که شانه هایش رابه تومی سپارد
درتنهائیت توراهمراهی می کند
ودرغمهاتورادلگرم می کند
کسی که اعتمادی راکه بدنبالش هستی به تو می بخشد
وقتی مشکلی داری آن راحل می کند
وهنگامی که احتیاج به صحبت کردن داری
به توگوش می سپارد
وبهترین دوستان عشقی دارندکه نمی توان توصیف کرد
غیرقابل تصوراست
چقدرخداوند بزرگ است
درست زمانی که انتظاردریافت چیزی راازاونداری

I must find you; maybe it’s not too late
You gave up so easily but the fate’s not innocent neither
Though you’re restless for me, but ignoring me still
I must find you; you’re your own enemy too
Who can make you calm just with a simple word?
And hit your brain at the very last moments
and make you waive to go

I’m offended with this cold city, with these lonely streets
I can feel it from distance when you’re thinking about me
I know these tears will finally make me blind
And the smell of your perfume will fade away
From the dress you left

I must find you, so you won’t get lonelier day after day
Willing to stay with me, not to get worst than this
To find you, even if you tear the dream of flying in my mind
To hold your hands tight to believe me then
To find you, even if you tear the dream of flying in my mind
To hold your hands tight to believe me then

من همانم که نیابی چون من!

مرا بپذیر آنگونه که هستم نه آنگونه که می خواهی.

اندیشه های مرا نپذیر مگر آنکه منطقی برای پذیرش آن بیابی.

با من به سخن منشین مگر آنکه بدانی چه خواهی گفت.

آری آن موقع شاید بتوانی مرا بشناسی.

آنگاه اگر شناختی به سویم بیا و با منطق من با وقوف

ای شب از رویای تو رنگین شده                         سینه از عطر تو ام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش                     شادیم بخشیده از اندوه پیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک                        هستیم ز آلودگی ها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من                               آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزار ها سرشارتر                               ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها                              در هجوم ظلمت تردید ها
با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست                         هست اگر ‚ جز درد خوشبختیم نیست
ای دل تنگ من و این بار نور ؟                         هایهوی زندگی در قعر گور ؟
ای دو چشمانت چمنزاران من                            داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم                      هر کسی را تو نمی انگاشتم
درد تاریکیست درد خواستن                              رفتن و بیهوده خود را کاستن
 سرنهادن بر سیه دل سینه ها                             سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش  ‚ نیش ماران یافتن                           زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کف طرارها                                 گمشدن در پهنه بازارها
آه ای با جان من آمیخته                                    ای مرا از گور من انگیخته
 چون ستاره با دو بال زرنشان                           آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت                             پیکرم بوی همآغوشی گرفت
 جوی خشک سینه ام را آب تو                           بستر رگهایم را سیلاب تو
در جهانی این چنین سرد و سیاه                         با قدمهایت قدمهایم براه
ای به زیر پوستم پنهان شده                              همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته                             گونه هام از هرم خواهش سوخته
آه ای بیگانه با پیراهنم                                     آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب                           آفتاب سرزمین های جنوب
آه آه ای از سحر شاداب تر                               از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این ‚ این خیرگی ست              چلچراغی در سکوت و تیرگی ست
عشق چون در سینه ام بیدار شد                         از طلب پا تا سرم ایثار شد
 این دگر من نیستم  ‚ من نیستم                          حیف از آن عمری که با من زیستم
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات                               خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم                                 ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم                            شادیم یکدم بیالاید به غم
آه می خواهم که برخیزم ز جای                        همچو ابری اشک ریزم هایهای
این دل تنگ من و این دود عود ؟                       در شبستان زخمه ها ی چنگ و رود ؟
این فضای خالی و پروازها ؟                             این شب خاموش و این آوازها ؟
ای نگاهت لای لایی سحر بار                            گاهواره کودکان بی قرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب                                شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من                                رفته تا اعماق دنیا های من
 ای مرا با شعور شعر آمیخته                             این همه آتش به شعرم ریخته
 چون تب عشقم چنین افروختی                           لا جرم شعرم به آتش سوختی

ای دوست من، من آن نیستم که می نمایم
 نمود پیراهنی ست که بر تن دارم
پیراهنی بافته از جان که مرا از پرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان نگه می دارد

آن منی که در من است در خانه ی خاموشی ساکن است و تا ابد همان جا می ماند
من نمی خواهم هر چه می گویم باور کنی و هرچه می کنم بپذیری
زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کار های من چیزی جز عمل آرزو های تو نیستند
هنگامی که تو می گویی«باد به مشرق می وزد...»؛من می گویم «آری به مشرق می وزد.»؛
زیرا نمی خواهم تو بدانی اندیشه ی من در بند باد نیست،بلکه در بند دریاست
تو نمی توانی اندیشه های دریایی مرا دریابی، و من نمی خواهم تو دریابی
می خواهم در دریا تنها باشم
دوست من، وقتی که نزد تو روز است، نزد من شب است؛
با این همه من از رقص روشنای نیم روز بر فراز تپه ها سخن می گویم،
و از سایه ی بنفشی که دزدانه از دره می گذرد: زیرا که تو ترانه های تاریکی مرا نمی شنوی و
سایش بال های مرا بر ستارگان نمی بینی-و می گویی نمی خواهم ببینی یا بشنوی
می خواهم با شب تنها باشم
هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم
حتی در آن هنگام تو در آن سوی مغاک بی گذر مرا آواز می دهی
«همراه ِ من،رفیق ِ من،»
و من در پاسخ تو آواز می دهم«رفیق ِ من،همراه ِ من،»-زیرا من نمی خواهم تو دوزخ مرا ببینی
شراره اش چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد
و من دوزخم را بیش از آن دوست می دارم که بخواهم تو به آن جا بیایی

می خواهم در دوزخ تنها باشم
تو به راستی و زیبایی و درستی مهر می ورزی،
ومن از برای خاطر تو می گویم که مهر ورزیدن به این ها،
خوب و زیبنده است. ولی در دلم به مهر تو می خندم
 گرچه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی. می خواهم تنها بخندم
دوست من، تو خوب و هوشیار و دانا هستی؛ یا نه ؛ تو عین کمالی
 و من هم با تو از روی دانایی و هوشیاری سخن می گویم
 گرچه من دیوانه ام.ولی دیوانگی ام را می پوشانم. می خواهم تنها دیوانه باشم
دوست ِ من، تو دوست ِ من نیستی، ولی من چگونه این را به تو بفهمانم؟
راه ِ من، راه ِ تو نیست، گرچه با هم می رویم، دست در دست

ای مسافر غریبه ،چرا قلبمو شکستی 

 رفتی وتنهام گذاشتی، دل به ناباوری بستی 

همه ی زندگی من، اون نگاه عاشقت بود 

 چرا فکر کردی به جز من، یکی دیگه لایقت بود؟

رفتی و ازم گرفتی،اون نگاه اشناتو

واسه من باقی گذاشتی، التهاب لحظه هاتوبا نوای

                       بی نوایی،چه غریبم بی تو اینجا ای غریبه 

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه كه بودم !

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید

یادم آید كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید : تو بمن گفتی :
ازین عشق حذر كن !
لحظه ای چند بر این آب نظر كن
آب ، آئینة عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا ، كه دلت با دگران است
تا فراموش كنی ، چندی ازین شهر سفر كن !

با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پیش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمنای تو پَر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم
باز گفتم كه : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !

اشكی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب نالة تلخی زد و بگریخت !
اشك در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید

یادم آید كه دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه كشیدم
نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزده خبر هم
نه كنی دیگر از آن كوچه گذر هم !
بی تو ، اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم

 فریدون مشیری

شاید تکرار دیروز ها

پر از خالی این فردا ها

گهی بارشی به سان آن ابر بهاری

گهی پر از این بغض زمینی

          همیشه پر از دلتنگی

           گاهی سرا پا وجودم همه فریادست

            کلامی خلاصه در یک آه!

            دیرینه شده ست این کهنگیها

روح دردی!

شاید امیدی نیست به فرداها

بیننده ی زشتی ها

دل کنده ام زین دنیا

           و زین حیوان متفکر

           پیله وار می گردد گرد خود.

           ابن روزها برایم این گونه ست!!!

من نمی خـوام فـکـر کـنـی کـه عـاشقیم یه حرفه

یه کــم اگــه نبــاشی آب مـی شه مثـل بـــرفـه

دلـم می خواد بـدونـی دلـم مـث یـه دریـاس

به وسعت نگاهت٫عمیق وخیس وژرفه

میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی

شاید با برق چشمات مرگ و آسونتر کنی

من نمـی خـوام بگم کـه چشات خـود ستـارس

چشـات اگـه نبــاشه ستــاره بی اشـارست

من نمیخوام رو کاغذ فقط نوشته باشم

دیـدن روی مـاهت تولـد دوبارس

میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی

شاید با برق چشمات مرگ و آسونتر کنی

من نمی خوام بگــم کــه صد بــار واسـه تـو مـردم

قــــدِّ تمـــوم دنیـــــا عـــاشق و دلــسپــــردم

میخوام خودت حس کنی٫بدون طعم حرفت

چقد توقحطی نور٫ لحظه هاروشمردم

میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی

شاید با برق چشمات مرگ و آسونتر کنی

من نمـی خــوام بهـــار شـه ٫ من عــاشق پــائیـزم

پـائیزمیشه عاشق تر واسه تـو اشک میریـزم

من نمـی خــوام عــاشقیــم مثل بقیـه بـاشه

فقط بگم فدات شم ٫ فقط بگم عـزیزم

میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی

شاید با برق چشمات مرگ و آسونتر کنی

من نمی خـوام داشتـنـت ٫ واســه مـن آسون بشــه

نعمت بــا تــو بــودن ٫ اینجــا فـراوون بشــه

من نمی خوام با خودت بگی که نه محاله

کیوان عاشق من٫ شبیه مجنون بشه

میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی

شاید با برق چشمات مرگ و آسونتر کنی

من نمـی خــوام بـگـــم کـــه ببـــاری بـــارون میــــاد

بــه خــاطـــرتــــو چشـم گــلای رز خــــون میـــاد

من نمیخـوام فکــر کـنـی حـرفــای عــاشقـونــم

همین جورآسون میره همین جورآسون میاد

وقتی گــل یــادت تو دشت خیــالم روئـیـد و نـپـرسیـد روزگارو حالم

وقتی بوی عشقت پیچید توی خوابم یه رویای شیرین اومد به سراغم

اون یار خورشید دنبال تو دویدم عطر تو تو دشت آلاله ها دیدم

از باغ نگاه تو غنچه ای چیدم رنگ آسمونو تو چشم تو دیدم

رویای سپید من تو ای عشق و امید من هوای تو دارم طاقت ندارم

رویای سپید من تو ای عشق و امید من بی تو خواب ندارم من بی قرارم

شدی پر پرواز با تو پر کشیدم خودم و رو بال قاصدکا دیدم

ترانـهء عشق و وقتی کـه شنیدم به ساحل سبز آرزو رسیـدم

قصر آرزوهام با تو غرق نوره دهکدهء رویام بی تو سوت و کوره

قلب من از عشقت سر فصل غروره سرد و بی قراره وقتی از تو دوره

رویای سپید من تو ای عشق و امید من هوای تو دارم طاقت ندارم

رویای سپید من تو ای عشق و امید من بی تو خواب ندارم من بی قرارم

رویای سپید من......رویای سپید من......رویای سپید من

نه گنهکاریم نه بی تقصیریم                                

                     منــو تــو بــازیچه تقدیــریـم

هر دو در بیراهه بی رحم عشق                                  

                        با دل و احساس خود در گـیـریم

بیشــتــر از هـمیـشـه دوستـت دارم                               

                         گرچه ازعاشقی وعاشق شدن بیزارم

زیــر آوار فـرو ریـخـتـه عـــشـــق                                  

                            ازدلم چیزی نمانده که به توبسپارم

تو که همدردی مرا یاری ده                                        

                         به من عـاشق امـیـدواری ده

اگرعشق باماسریاری نداشت                                         

 در آسمان قلب من ستاره گریه می کند

                        دل بهانه گیر من دوباره گریه می کند

 نسیم خاطرات تو سری به خانه می زند

                       ز خانه نگاه من غمت جوانه می زند

 تو موج می شوی و من سکوت ساحلی غریب

                       تو آبی و پر از صدا و من شمایلی عجیب

  تو حرف میزنی و من دوباره گوش می کنم

                      اگر چه در درون خویش کمی خروش می کنم

  ولی تو موج هستی و منم که ساحل تو ام

                        تو حرف غرشی و من کلام بی صدای غم

  و دوست دارم آشنا همین غرور سبز را

                        همین که کرده عشق را غریبه نام آشنا

  پس انتظار می کشم که باز مهربان شوی

                       تو مهربان شعر من بیا که قهرمان شوی

  به یاد آن شبی که تو به قلب من سری زدی

                      و با پرنده دلت به باغ من سری زدی

  من آشیانه ساختم برای چشمهای تو

                    و قطره ها نشانده ام به پای چشمهای تو

  هنوز بهترین من کلام اول منی

                      در انتهای آرزو سلام اول منی

اگه گیتارم بخواد که کوک باشه                     

                                     اگه خونه مون پر از سلوک باشه 

چه سکوت های که میشکونم برات                

                                   چه ترانه ها که می خونم برات

اگه خورشیدک بازم طلوع کنه                        

                                    اگه ابرک گریه شو شروع کنه

من چه چله ها میشینم واسه تو                      

                                     چه ستاره ها می چینم واسه تو

کاش بشه نقاشی ها رو رنگ کنیم                  

                                      کاش بازم با گرگ قصه جنگ کنیم

شیشه ی عمر شبا رو بشکنیم                          

                          سر بوسه ها بازم جر بزنیم

اگه کوچه مون همون بن بست باشه                      

                               اگه خوبی همونی که هست باشه

ا گه هر نت دوباره پیدا بشه                                 

                           اگه هر خوابی پر از رویا بشه

چه سکوت های که میشکونم برات                               

دلم از بی کسی مرد ...

نمی دونم می تونی درک کنی یانه ؟

روحم زخم خورده ی شمشیر روزگار نیست

روحم له شده در زیر پای انسان نمایان است

روحم غرق شده در دریای غرور متواضعان این روزگاره

روحم سرد شده ! فسرده ! له شده

کی می خواد جواب بده ؟

صبر می کنم صبر ...سخته ولی می تونم

تا یه روز صدای فریادتو بشنوم

سکوت کردم...
به اندازه همه حرفهايم
گفته بودي، از غرورم
از سکوتم، خسته اي
من شکستم هر دو را
گفته بودم، از سکوتت
از غرورت٬ خسته ام
به خاموشي مغرورانه ات
شکستي تو مرا
با تو گفتم 
از همه تنهايي ام، خستگي ام 
با تو گفتم تا بداني
با همه ناجيگري، بي ناجي ام
تو، سکوتت خنجريست
بر قلب من
و حضورت، مرهمي
بر زخم من
پس، باش تا هميشه با من باش
حتي اگر خاموشي...
از تمام عمق دلم صدایت می کنم
فریادم درون جمجمه ام می پیچد
و هیج صدایی از دهانم خارج نمی شود
و تو مثل همیشه
حتی بدون یک نیم نگاه
از کنارم بی تفاوت رد می شوی
نمی دانم
شاید عادت کرده ای به همیشه بودنم
بدون شك!
نازنین
با من ماندن
خطر کردن است
کار تو درست بود
کاش می توانستم
فراموش کنم انتظار کشیدنت را
کاش می توانستم
ترک کنم بی دریغ دوست داشتنت را
و باعث شدي يه چيزي رو بفهمم . بفهمم عشق يعني چي ... بفهمم دل کجاست ... بفهمم وقتي کسي عاشق ميشه چه حالي داره ... بفهمم درد عشق چيه ... حالا مي دونم ... ميدونم عشق يعني تشنگي . عشق يعني نياز . عشق يعني التماس . عشق يعني

آرزو . عشق يعني خواستن و بدست نياوردن . عشق يعني دويدن و نرسيدن . آره ، عشق يعني نرسيدن